Chocolademousse met mandarijn...

Ja, ik weet het... Slabakken is een negatieve eigenschap van me, een minpuntje naast toch ook wel vele positieve krachten, een vergeten iets van moeder natuur... Maar soit, van uitstel laat ik dan maar geen afstel komen en ik ga weer verder met bloggen.
Om het menuutje compleet te maken, rest me nog het dessert neer te pennen. Een nieuw experiment in de keuken: chocolademousse. Nee, heb ik echt nog nooit gemaakt, een gat in mijn Vlaamse-chocolade-cultuur? En dan direct een speciaal gevalleke: geen eieren, wel marshmallows!!! Dat zorgde al even voor een boodschappen-catastrofe en ja, ik beken: ik heb in de supermarkt iets gedaan wat niet mag... Een woordje uitleg kan het misschien een ietsjepietsje rechtvaardigen. Mijn receptje kwam (uiteraard) uit de Allerhande (hét kooktijdschrift van de Albert Heyn) en in Nederland zijn nou eenmaal sommige dingen iets meer voor de hand liggend als hier in Vlaanderen (en andersom, denk maar aan pindakaas, drop,...). Dus in het recept stond "125g mini-marshmallows" en daar ging ik naar op zoek in de Vlaamse GB. Euhm, zijn marshmallows nu echt die roze en wit gekleurde dingen die hier liggen? Lijkt me wel raar om roze spekjes in chocolademousse met mandarijn te doen, krijgt het dan niet ook een aardbeien smaakje? Dat moest ik toch uitsluiten, dus met de zak spekjes door de winkel tot een rustig hoekje, zakje open en proeven maar. Foei, foei, Lynn toch, dat doe je toch niet!!! Jawel, ik deed het wel... Sorry!!! Maar ik kon toch geen duidelijk onderscheid maken tussen het witte en het roze gedeelte van de spekjes. Dus besloot ik het er toch maar op te wagen en nam 2 zakken van die 2-kleurige spekjes mee naar huis. In het recept stond "mini" marshmallows, dus besloot ik de spekken maar in kleine stukjes te trekken. Een enorm plakkerig prutswerk, waar Amelie en ik wel een tijdje mee bezig zijn geweest. Tijdens dit geklieder, was Amelie zo slim om eens naar de ingredienten te kijken die vermeld stonden op de zak. Zo slim, die meid!!! En daar hadden we ons antwoord: roze en wit smaakt precies hetzelfde, want er zaten geen smaakstoffen in!!! Wat een kleurtje toch met je waarneming kan doen!!! Nog even vermelden dat het in stukjes trekken van de spekken een hoogst overbodig karwei was, want de spek moet daarna gesmolten worden en dat doet het ook wel als ze wat groter zijn :-(

Maar goed, we gaan verder... hier hetgeen je nodig hebt voor 6 personen:

• 250g chocolade (wij namen pure, maar dat mag gerust melkchocolade zijn)
• 125g mini-marshmallows (al vind ik die "mini" lichtjes overbodig)
• 25g boter
• 60ml mandarijnsap (fles)
• 350ml slagroom
• 4 mandarijnen (gepeld)

En dan doe je het volgende:

• Hak de chocolade grof en verwarm au bain-marie (in een kom boven kokend water) met de marshmallows, boter en het sap. Roer tot een glad en klontervrij mengsel en laat iets afkoelen. Het mag niet meer heet zijn, maar wel nog vloeibaar!
• Klop de slagroom lobbig (dit ben ik toch even moeten gaan opzoeken: het niet helemaal stijf laten worden van een vloeibaar mengsel of het niet helemaal stijf kloppen van slagroom).
• Klop het chocolademengsel erdoor en roer de mandarijnpartjes door de mousse. Hier heb ik het wel even anders gedaan. Omdat de partjes (naar mijn idee) toch naar de bodem zinken omdat het mengsel nog zo vloeibaar en de partjes toch behoorlijk zwaar, heb ik zo op voorhand al in het glas gedaan (of je kommetje) en hier gewoon het mengsel over gegoten. Je kan de mousse ook in 1 grote schaal maken, laat je gewoon gaan!
• Neem nog een extra manderijn in partjes om achteraf mee af te werken, of meng al ietsje minder door de mousse zodat je er een paar over houdt. 

Het was wel even bang afwachten of de mousse wel zou opstijven, maar toen we 's avonds klaar waren om het dessert te verorberen, bleek dit echt super goed gelukt te zijn. Het was een machtig dessert, maar enorm lekker! De zware mousse in combinatie met die frisse mandarijn, om je vingers (of je glas) bij af te likken!!!

Appelflappen en restjes-zoete-stengels

Morgen krijg ik bezoek van mijn allerliefste stiefzus en wat is er nu lekkerder bij ne warme choco dan een knapperige appelflap. Maar daar ik morgen echt geen tijd heb om ze nog te bakken (niet dat het zoveel tijd in beslag neemt hoor), doe ik dat vandaag.


Een super makkelijk lekker ding om te maken, echt een eitje! Snel klaar, relatief weinig gesmos en toch lekker, meer moet dat niet zijn, toch?


Het enige wat je nodig hebt is:

• 2 appels, geschild en in mini-blokjes (brunoise)
• flink wat kaneel (of iets minder als je dat niet zo graag hebt)
• 2 eetlepels rietsuiker (meer of minder mag ook, gewone suiker is ook geen probleem)
• een handjevol amandelschilfers, liefst even geroosterd in een pan zonder bakvet
• 10 vierkantjes bladerdeeg
• 1 of 2 losgeklopte eidooiers
• nog wat suiker

Verwarm je oven voor op 200 graden.

Doe de appel, amandelschilfers, rietsuiker en kaneel in een kom en meng goed door elkaar. Mijn bladerdeeg was vrij dik en moest nog wat uitgerold worden. Dat hangt natuurlijk een beetje af van welk merk en zo je hebt. Bij gebrek aan een deegroller, moest ik creatief zijn en heb ik het maar met een lege fles rum gedaan :-)

Neem een velletje bladerdeeg en leg in het midden een hoopje van het appel-mengsel. Bestrijk 2 randjes licht met het eigeel en vouw dicht. Druk de randen goed samen met een vork. Zorg dat het echt goed op elkaar zit, anders gaan ze tijdens het bakken helemaal open en loopt de
lekkere vulling eruit!

Doe dit 10 keer (ik heb het in 2 keer gedaan want ze hebben toch wat ruimte nodig op de bakplaat)

en leg ze op een velletje bakpapier op je bakplaat. Bestrijk ze goed met het eigeel en bestrooi rijkelijk met de suiker. Nu zijn ze al klaar voor de oven. Schuif de bakplaat in het midden van de oven en bak 20 à 25 minuten. Kijk af en toe of ze niet té bruin worden, maar laat toch lang genoeg in de oven, anders zal je bladerdeeg in het midden niet echt gaar zijn.

Als je het gevoel hebt dat ze lang genoeg hebben gebakken, dan haal ze er maar snel uit en leg ze op een rooster om af te koelen. Hierna heb ik mijn 2e lading de oven in geschoven.

Ja, ik moet toegeven dat ik er maar 9 stuks heb kunnen vullen met het appelmengsel! Ten eerste heb ik het laatste partje appel niet gebruikt maar aan de hond gegeven. Ze moet haar naam "Poubelle" toch waarmaken hé... En ik heb de flappen wel rijkelijk belegd, vind het wel lekker om flink wat appel te moeten verorberen.
Maar dat betekende dus dat ik nog 1 vierkantje bladerdeeg over had, natuurlijk reeds ontdooid en niet meer goed om in te vriezen dus. Wat moest ik daar nu weer mee??? Een kaasstengel wordt een beetje lastig als je alleen maar een plakje gouda voor op de boterham in huis hebt. Olijven heb ik ook niet meer in de kast staan. Euhm... Ja, dan wordt het een zoete stengel. Ga het gewoon eens proberen, we zien wel wat het geeft. Als het ook mislukt is dat nu ook weer geen ramp. Maar ik gooi dat laatste stukje niet zomaar weg!!!

Dus rolde ik het laatste vierkantje nog eens goed dun uit en sneed er reepjes van. Heb ze direct op een velletje bakpapier op een bakplaat gelegd en ingewreven met het losgeklopte eigeel. Dan maar een streepje honing op ieder reepje. Kan toch niet slecht zijn, neem ik aan! Flink wat amandelschilfers erover, was wel een gepruts om zoveel mogelijk OP de reepjes te krijgen in plaats
van ERNAAST. Nog wat suiker erover en hup, de oven in! Spannend!

Na 15 minuten vind ik de kleur wel prima en haal ik ze eruit. Het ruikt lekker en ziet er best wel smakelijk uit! Maar ik hou me in, zet mijn Nespresso apparaat aan, warm een beetje melk op, zet daar wat koffie bij en ga er eens rustig voor zitten.
Mmmmmmm, de flappen zijn lekker, maar die stengel... dat is pas een schot in de roos. Een heerlijk stokje voor bij de koffie! Knapperig, zoet en net groot (of klein) genoeg om als koekje door
te gaan. Dat vind ik nou weer leuk, zo'n ontdekking. Gewoon proberen, gewoon doen... Dat gaat heel vaak mis hoor, dat geef ik eerlijk toe! Maar deze keer niet, joepie!!!!!

Een verzonnen mandarijnen-cake

Ja, het is weer de tijd van het jaar... mandarijntjes, clementines, de oranje zuidvrucht. Heerlijk, schattig, sappig en gezond. Maar ken je dat: de aanbiedingen vliegen je om de oren, een grote zak hier, een heel kistje daar. En daar trapt den deze natuurlijk altijd weer in! Met als gevolg dat ik thuis kom met 3kg mandarijnen (en wij zijn maar met 2) waarvan er bij openen van de zak als zeker 7 van die mooie oranje balletjes al zo zacht zijn dat ze zelfs zonder knijpen open barsten. Verdorie, zo'n zonde!
En vandaag was het dan weer zover. Ze riepen naar me in de winkel: "koop mij, wij zijn zo lekker en vooral zo gezond!". Ik hoorde ze echt... Dus hup, weer zo'n groot net in mijn kar, na een uitgebreide duw- en knijp-ronde welteverstaan, om ervoor te zorgen dat ik toch wel het beste netje van de hele winkel mee naar huis nam. Maar eenmaal thuis, bij het zorgvuldig overdragen van de mandarijnen van het netje naar de fruitschaal, ontdekte ik toch dat er weer 3 mandarijntjes wel aan een hele snelle hap toe waren. En laat ik daar nou net vandaag geen zin in hebben...Op zoek naar een oplossing, koken met die dingen!

Vanmiddag was ik even op bezoek bij mijn mama en stiefpapa. Daar werd er de zoveelste cake in de oven geschoven en ik moet zeggen dat dat idee dus al de hele dag in mijn hoofd zit. Dus dat wordt het: mandarijnen-cake! Maar laat ik nou uitgerekend hiervan geen recept hebben en ook niet zo direct vinden op het wereldwijde web. De mandarijnen-amandel-cake van Nigella staat zowat op elke pagina, maar laat ik nou net geen 250g gemalen amandelen in huis hebben en eerlijk... ook echt geen zin om 2u lang mandarijnen te staan koken! Ook moet ik toegeven dat het idee van die mandarijnen in zijn geheel 2u te koken en dan (ja, in zijn geheel) in de blender te mixen, mij niet direct aanspreekt.
Een ander recept (zonder die puree dus) vond ik niet en dat vond ik echt niet leuk! Dus daar gaan we: wangle en tangle met het recept van citroencake totdat we een receptje hebben van mandarijnen-cake, lekker puh!!!

En zeg nou eerlijk: mandarijnen behoren toch ook gewoon tot de citrusvruchten, dus als ik de citroen vervang door een mandarijn, kan dat toch zo slecht niet zijn? Maar als je "citroen-cake" ingeeft op google, word je overspoelt door receptjes en natuurlijk kan ik dan weer niet kiezen. Och ja, dan kies is niet en voeg ik gewoon wat dingen samen die me wel iets lijken. En dit is waarmee ik het ga proberen:

•  200g boter (liefst op kamertemperatuur, dat werkt wat makkelijker)
• 170g fijne suiker
• 3 eieren
• 200g zelfrijzende bloem
• 85g bloem
• zeste van 1 mandarijn
• sap van 2 mandarijnen
• 2el fijne suiker
• boter + bloem voor het invetten van de vorm

De gekneusde zeste

Deze ingrediënten ga ik me eerst maar eens bij elkaar zoeken en wat blijkt: ik heb nog precies genoeg boter en er mag ook geen eitje kapot vallen, want dan heb ik geen mandarijntjes-cake vanavond! Bij het raspen van de zeste ging het echter weer heerlijk mis, een echte knoeiboel zoals het Lynn behoort. Ik heb enkel zo'n grote rasp, je kent ze wel: de "Idealisk" van Ikea. Nou, zo idealisk was 'm niet! De zeste hing overal in de rasp, maar ik kreeg 'm er niet meer uit zonder ook mijn eigen velletje te raspen. Jammer, maar ja, dan doe ik het wel met een beetje minder schilletjes en zal ik extra hard knijpen om er wat meer sap uit te krijgen!!!


 
En dit is hoe ik het ga fabriceren:

• Verwarm je over voor op 175 graden.
• Klop de suiker en de boter tot een romige massa en doe er de zeste bij.
• Klop er (1 voor 1) de eieren door.
• Roer de bloem erdoor (ik moest hier wel serieus roeren!).
• Voeg het sap toe.
• Beboter je bakblik en bestrooi met wat bloem (tenzij je een siliconen vorm gebruikt uiteraard).
• Doe het goedje in de vorm, strooi er de 2el suiker over en zet voor een uurtje in de oven.
• Controleer na 45min eens met een breinaald of een satéprikker of deze er droog uitkomt: zo ja, haal de cake er dan maar uit. Zo nee, laat dan nog maar even staan.
• Laat de cake afkoelen in het bakblik alvorens hem eruit te halen! 

Wangle/tangle in my kitchen!

Let's do this!

Klaar voor de oven...

Zo gezegd, zo gedaan... Maar wat was het een dikke brij: een zware, logge homp! Moet eerlijk bekennen dat ik die cake niet echt met een gerust hart in de over heb geschoven. Maar ik heb wel een kleine training van de armspieren gehad, want die bloem erdoor spatelen was niet bepaald een vlot werkje. Na 45min was mijn satéstokje toch nog erg nat, dus ik heb hem er vlot 60 minuten in laten staan. Eigenlijk mocht hij nog wel wat meer kleur hebben, maar ik hou wel van een sappige, niet "helemaal" gare cake, dus eruit ermee. Helaas is hij niet zo goed omhoog gekomen, maar hij ziet er niet slecht uit. Daar staat ie dan, mijn zelf verzonnen mandarijnen-cake, lekker af te koelen in zijn blikje. Lekker ruiken doet ie absoluut en of die ook zo smaakt, dat vertel ik jullie zo wel!

Mandarijnen-cake in zijn blikkie.

En dan, taste-test! De cake ziet er toch wel mooi uit, ruikt lekker en als ik 'm aansnijd heeft hij een heerlijk, fijn krokant laagje (door de suiker). Hij is mooi compact, zacht, goed gaar en nog een klein beetje warm... mmmm. En ja hoor, hij smaakt zeker lekker! Beetje "vettig" door de hoeveelheid boter uiteraard, niet zo zoet als ik gedacht had (want gebruik normaal wat minder suiker), een mooie kleur... Ik mis maar 1 ding: de mandarijnensmaak! Die is er wel, maar iets te ver weg, naar mijn mening. Je proeft zeker mandarijn, dat kan ik niet ontkennen. Het is subtiel aanwezig, niet overheersend. En misschien is dat ook maar goed, want teveel is ook niet te pruimen natuurlijk. Toch mag het voor mij een tikkeltje meer zijn. Moet er wel bij zeggen dat ik nu enkel het eerste stukje geproefd heb, dus het stuk met de krokante korst aan de zijkant, het welbekende kontje. Als ik morgen een "echt" stuk ga eten en ik ontdek meer mandarijn-aroma, dan zal ik jullie dat absoluut laten weten, want daar ging het nou toch net om, niet?

Op de rooster gelegd...

En (gedeeltelijk) goedgekeurd!