Appelflappen en restjes-zoete-stengels

Morgen krijg ik bezoek van mijn allerliefste stiefzus en wat is er nu lekkerder bij ne warme choco dan een knapperige appelflap. Maar daar ik morgen echt geen tijd heb om ze nog te bakken (niet dat het zoveel tijd in beslag neemt hoor), doe ik dat vandaag.


Een super makkelijk lekker ding om te maken, echt een eitje! Snel klaar, relatief weinig gesmos en toch lekker, meer moet dat niet zijn, toch?


Het enige wat je nodig hebt is:

• 2 appels, geschild en in mini-blokjes (brunoise)
• flink wat kaneel (of iets minder als je dat niet zo graag hebt)
• 2 eetlepels rietsuiker (meer of minder mag ook, gewone suiker is ook geen probleem)
• een handjevol amandelschilfers, liefst even geroosterd in een pan zonder bakvet
• 10 vierkantjes bladerdeeg
• 1 of 2 losgeklopte eidooiers
• nog wat suiker

Verwarm je oven voor op 200 graden.

Doe de appel, amandelschilfers, rietsuiker en kaneel in een kom en meng goed door elkaar. Mijn bladerdeeg was vrij dik en moest nog wat uitgerold worden. Dat hangt natuurlijk een beetje af van welk merk en zo je hebt. Bij gebrek aan een deegroller, moest ik creatief zijn en heb ik het maar met een lege fles rum gedaan :-)

Neem een velletje bladerdeeg en leg in het midden een hoopje van het appel-mengsel. Bestrijk 2 randjes licht met het eigeel en vouw dicht. Druk de randen goed samen met een vork. Zorg dat het echt goed op elkaar zit, anders gaan ze tijdens het bakken helemaal open en loopt de
lekkere vulling eruit!

Doe dit 10 keer (ik heb het in 2 keer gedaan want ze hebben toch wat ruimte nodig op de bakplaat)

en leg ze op een velletje bakpapier op je bakplaat. Bestrijk ze goed met het eigeel en bestrooi rijkelijk met de suiker. Nu zijn ze al klaar voor de oven. Schuif de bakplaat in het midden van de oven en bak 20 à 25 minuten. Kijk af en toe of ze niet té bruin worden, maar laat toch lang genoeg in de oven, anders zal je bladerdeeg in het midden niet echt gaar zijn.

Als je het gevoel hebt dat ze lang genoeg hebben gebakken, dan haal ze er maar snel uit en leg ze op een rooster om af te koelen. Hierna heb ik mijn 2e lading de oven in geschoven.

Ja, ik moet toegeven dat ik er maar 9 stuks heb kunnen vullen met het appelmengsel! Ten eerste heb ik het laatste partje appel niet gebruikt maar aan de hond gegeven. Ze moet haar naam "Poubelle" toch waarmaken hé... En ik heb de flappen wel rijkelijk belegd, vind het wel lekker om flink wat appel te moeten verorberen.
Maar dat betekende dus dat ik nog 1 vierkantje bladerdeeg over had, natuurlijk reeds ontdooid en niet meer goed om in te vriezen dus. Wat moest ik daar nu weer mee??? Een kaasstengel wordt een beetje lastig als je alleen maar een plakje gouda voor op de boterham in huis hebt. Olijven heb ik ook niet meer in de kast staan. Euhm... Ja, dan wordt het een zoete stengel. Ga het gewoon eens proberen, we zien wel wat het geeft. Als het ook mislukt is dat nu ook weer geen ramp. Maar ik gooi dat laatste stukje niet zomaar weg!!!

Dus rolde ik het laatste vierkantje nog eens goed dun uit en sneed er reepjes van. Heb ze direct op een velletje bakpapier op een bakplaat gelegd en ingewreven met het losgeklopte eigeel. Dan maar een streepje honing op ieder reepje. Kan toch niet slecht zijn, neem ik aan! Flink wat amandelschilfers erover, was wel een gepruts om zoveel mogelijk OP de reepjes te krijgen in plaats
van ERNAAST. Nog wat suiker erover en hup, de oven in! Spannend!

Na 15 minuten vind ik de kleur wel prima en haal ik ze eruit. Het ruikt lekker en ziet er best wel smakelijk uit! Maar ik hou me in, zet mijn Nespresso apparaat aan, warm een beetje melk op, zet daar wat koffie bij en ga er eens rustig voor zitten.
Mmmmmmm, de flappen zijn lekker, maar die stengel... dat is pas een schot in de roos. Een heerlijk stokje voor bij de koffie! Knapperig, zoet en net groot (of klein) genoeg om als koekje door
te gaan. Dat vind ik nou weer leuk, zo'n ontdekking. Gewoon proberen, gewoon doen... Dat gaat heel vaak mis hoor, dat geef ik eerlijk toe! Maar deze keer niet, joepie!!!!!

Mandarijnen-cake reinvented

Het is weer zondag, tijd om te knoeien in mijn keuken dus!
Vandaag een project waar ik toch maar voor naar de supermarkt ben gegaan, maar hierover meer in een ander verhaal/post :-) Maar tijdens dat bezoekje aan de supermarkt (heerlijk trouwens, naar de Albert Heijn in Sittard, zo'n grote winkel waar ze zoooooveel lekkere dingetjes hebben, moet me iedere keer weer serieus inhouden om niet 3 karren vol te laden!), lagen er direct bij de ingang al mandarijnen. En ja hoor, ze riepen me weer toe: "neem mij, neem mij, ik ben zo lekker!". Vitaminen kun je nooit genoeg in huis hebben, maar heel eerlijk: ik wil die mandarijnen-cake, waar ik eerder over schreef, toch verbeteren. Hij was lekker hoor, daar niet van, maar ik miste de smaak van de mandarijn toch een beetje.
Vandaag dus poging nummer twee. Veel heb ik niet veranderd aan het recept, alleen had ik net niet genoeg boter, maar dat lijkt me niet zo'n probleem. En dan de hoeveelheid mandarijn, die heb ik uiteraard flink opgedreven. Nu ben ik niet zo'n bakwonder en ik weet ontzettend weinig van de verhoudingen en van die dingen. Vandaar dat ik nu ook weer niet teveel in 1 keer wil veranderen, kwestie van dadelijk niet een haast vloeibare cake uit de oven te moeten halen. Want eigenlijk wilde ik er nog wel een lading mandarijnensap bij doen, maar ik durfde niet.
Och ja, eerst eens zien (allez, proeven) hoe deze eruit zal komen!

Dit keer heb ik het volgende gebruikt:

• 180g zachte, goede boter
• 170g fijne suiker
• 3 eieren 
• 285g zelfrijzende bloem
• zeste van 2 mandarijnen
• sap van 3 flinke mandarijnen
• 2el fijne suiker

En daar deed ik het volgende mee:

• Verwarm de oven voor op 175 graden.
•  Klop de suiker en de boter tot een romige massa en doe er de zeste bij.
• Klop er 1 voor 1 de eieren door.
• Mix de bloem erdoor en voeg het sap toe.
• Doe het goedje in de bakvorm, strooi er 2el suiker over en zit in het midden van de oven.
• Controleer na 45min met een satéprikker of die er droog uit komt. Zo ja, de cake mag eruit! Zo nee, nog even geduld!
• Laat de cake eerst nog even afkoelen in de vorm vooraleer hem eruit te halen en laat dan maar verder afkoelen.

Mijn cake is ondertussen uit de oven en staat af te koelen op een roostertje. Ben echt benieuwd hoe hij dit keer geworden is!!!
Maar ik ga nu eerst genieten van een kommetje pasta die mijn papa gister maakte. Ongelooflijk lekker met kip, venkel, prei, boursin en room...Mmmmm, dank je papa!!! ;-)

Vers vals-speel-brood

Mijn voorraadkast puilt uit, mijn diepvries zit overvol en zelfs de kleine opslagplaats in de berging roept gewoon om een opfrisbeurt. De data op verschillende verpakkingen komen akelig dichtbij (of liggen zelfs al in het verleden) en al die nieuwe, lekkere dingen in de winkel kan ik simpelweg niet meer kopen omdat ik niet meer weet waar ze te stockeren.
Tijd om aan de slag te gaan en op te ruimen. Geen lente-schoonmaak, maar een pré-winter-voorraadkast-opruim! Ik heb me voorgenomen dat ik alles, ja alles, ga opgebruiken uit de kast en de diepvries. Er gaan alleen nog verse gerechten de diepvries in en uiteraard voorzien van een datum, zodat ik ook nog weet wat "oud" en wat "nieuw" is. En ik heb er zin in :-)

Bij het opruimen vind ik opeens, helemaal achteraan in de kast, een kilo bloem om brood te maken. Ik herinner me dat ik dat ooit eens gekocht heb, met het idee dat ik ook snel eens een broodmachine zou aanschaffen. De broodmachine is er (helaas) nog altijd niet, maar de bloem nog wel. Daar moet ik iets mee, kan dat niet zomaar weggooien en de gedachte aan de geur van vers gebakken brood in mijn appartementje, daar krijg ik direct een goed humeur van. Het pakje beschrijft precies hoe je een broodje moet bakken, met zo'n machine, die ik dus nu niet heb. Maar hey, who needs a machine? I can do this!

Ik doe de bloem in een kom, doe er de aangegeven hoeveelheid water bij en neem mijn mixer met de deeghaken. Even flink kneden, een doek erover en een half uurtje laten rusten. Als ik 30min later de doek van mijn kommetje haal, is er niks veranderd. Het is niet omhoog gekomen, ik zie enkel een plompe hoop met een licht aangekoekt laagje. Komt dit nog wel goed? Een broodvorm heb ik niet, dus leg ik een vel bakpapier op de bakplaat en vet een bakring flink in. Die op de plaat, de logge homp erin, doek er nog eens over en nog eens een half uurtje geduld uitoefenen. Ondertussen laat ik ook mijn oven voorverwarmen op 200 graden en zet er een vuurvast kommetje met water in. Ik heb ooit ergens gelezen dat dat trucje zou helpen bij het rijzen van het brood. Of het ook daadwerkelijk zo is, dat weet ik (nog) niet.
Als 30min later de kookwekker tringelt, haal ik de doek er weer af en zie ik... totaal geen verandering. De homp ligt er nog steeds hetzelfde bij en ik moet bekennen dat de aanblik hiervan me niet echt happy maakt! Zo grauw en onaantrekkelijk, maar mijn oven gaat misschien nog een wonder verrichten. Ik schuif het brood de oven in, op de onderste stand en draai mijn wekkertje op 50 minuten.

Mislukt vals-speel-brood

-Tik, tik, tik, tik, tik,.... ik ruik het ondertussen wel! Heerlijk, zo mag het wel winter worden, maar dan blijf ik wel lekker binnen. En dan, 50min later, kan ik het resultaat dan eindelijk aanschouwen. Maar dat valt vies tegen... Het is nauwelijks gerezen, is haast plat en ook wel een tikje te hard gebakken. Hèhè, wat een tegenvaller! Maar dan heb ik het wel enkel over het uitzicht, het uiterlijk van mijn gebakken broodje. De smaak blijkt namelijk wel goed te zitten. Het is een vast, zwaar brood met een krokante korst en eerlijk, er is niet mis mee! Alleen is het zo klein, erg onhandig om hier de boterhammen voor het lief mee te smeren.-


Opgeven, daar doe ik niet aan mee, poging nummer 2 dus! 

Weer een lading bloem in de kom, water toevoegen en kneden maar. Dit keer kneed ik het ruim 5 minuten, want ik zag laatst op een van de vele kookprogramma's op televisie dat het kneden ervoor zorgt dat er zich lucht in het deeg binnen werkt, dat dat de gluten activeert of iets van dien aard en dat het er dus voor zorgt dat het brood goed zal rijzen. Zo gezegd, zo gedaan, nadat mijn mixer zich in de hitte heeft gewerkt leg ik weer een doek over de kom en deze keer zet in het deeg in de badkamer. Hier is de vloerverwarming het warmst en ik zet de kom uiteraard ook nog eens naast de extra radiator die daar hangt. Zal toch wel warm genoeg zijn, niet?
Een half uur later volgt dan een lichte teleurstelling... het is niet gerezen en er ligt weer zo'n licht aangekoekt laagje op. Dus neem ik het nog even lichtjes onderhanden met mijn handen en leg het in de hierboven beschreven bakring op de bakplaat. Doek erover en weer naar de badkamer. Nu kom ik er natuurlijk achter dat die extra radiator in de badkamer helemaal niet aanstaat (is ook echt nergens voor nodig want die vloerverwarming werkt prima en is meer dan genoeg in die kleine ruimte). Aanzetten doe ik nu niet meer, de vloerverwarming moet zijn werk maar doen!
Dit keer wacht ik 45 minuten vooraleer ik terug ga en jawel, dat heeft geloond. Bij het binnenkomen, zie ik de handdoek al bol staan, joepieeeee! Het is mooi omhoog gekomen en ziet er direct al smaakvoller uit. Snel de oven in (op 200gr en toch ook met mijn kommetje water) en de kookwekker weer op 50 minuten. Spannend!

Gelukt vals-speel-brood!!!

-Tik, tik, tik, tik, tik,.... ik ruik het ondertussen wel! Heerlijk, zo mag het wel winter worden, maar dan blijf ik wel lekker binnen. En dan, 50min later, kan ik het resultaat dan eindelijk aanschouwen. En dat valt niet tegen... Het is prachtig gerezen, staat mooi bol en ook wel net hard genoeg hard gebakken. Hèhè, wat een meevaller! Maar dan heb ik het wel enkel over het uitzicht, het uiterlijk van mijn gebakken broodje. De smaak blijkt namelijk super goed te zitten. Het is een vast, doch ook luchtig brood met een krokante korst en eerlijk, er is niet mis mee! Het is ook niet zo klein, erg handig om hier de boterhammen voor het lief mee te smeren.-

Er zit nog een beetje bloem in het pakje, maar dat zal eind deze week ook wel worden opgebruikt! Want dit brood is heerlijk!!! Ben blij dat mijn verse vals-speel-brood gelukt is.
Ja, zeg nu zelf, vals spelen is toch toegelaten af en toe, hé? In de keuken welteverstaan!

Een verzonnen mandarijnen-cake

Ja, het is weer de tijd van het jaar... mandarijntjes, clementines, de oranje zuidvrucht. Heerlijk, schattig, sappig en gezond. Maar ken je dat: de aanbiedingen vliegen je om de oren, een grote zak hier, een heel kistje daar. En daar trapt den deze natuurlijk altijd weer in! Met als gevolg dat ik thuis kom met 3kg mandarijnen (en wij zijn maar met 2) waarvan er bij openen van de zak als zeker 7 van die mooie oranje balletjes al zo zacht zijn dat ze zelfs zonder knijpen open barsten. Verdorie, zo'n zonde!
En vandaag was het dan weer zover. Ze riepen naar me in de winkel: "koop mij, wij zijn zo lekker en vooral zo gezond!". Ik hoorde ze echt... Dus hup, weer zo'n groot net in mijn kar, na een uitgebreide duw- en knijp-ronde welteverstaan, om ervoor te zorgen dat ik toch wel het beste netje van de hele winkel mee naar huis nam. Maar eenmaal thuis, bij het zorgvuldig overdragen van de mandarijnen van het netje naar de fruitschaal, ontdekte ik toch dat er weer 3 mandarijntjes wel aan een hele snelle hap toe waren. En laat ik daar nou net vandaag geen zin in hebben...Op zoek naar een oplossing, koken met die dingen!

Vanmiddag was ik even op bezoek bij mijn mama en stiefpapa. Daar werd er de zoveelste cake in de oven geschoven en ik moet zeggen dat dat idee dus al de hele dag in mijn hoofd zit. Dus dat wordt het: mandarijnen-cake! Maar laat ik nou uitgerekend hiervan geen recept hebben en ook niet zo direct vinden op het wereldwijde web. De mandarijnen-amandel-cake van Nigella staat zowat op elke pagina, maar laat ik nou net geen 250g gemalen amandelen in huis hebben en eerlijk... ook echt geen zin om 2u lang mandarijnen te staan koken! Ook moet ik toegeven dat het idee van die mandarijnen in zijn geheel 2u te koken en dan (ja, in zijn geheel) in de blender te mixen, mij niet direct aanspreekt.
Een ander recept (zonder die puree dus) vond ik niet en dat vond ik echt niet leuk! Dus daar gaan we: wangle en tangle met het recept van citroencake totdat we een receptje hebben van mandarijnen-cake, lekker puh!!!

En zeg nou eerlijk: mandarijnen behoren toch ook gewoon tot de citrusvruchten, dus als ik de citroen vervang door een mandarijn, kan dat toch zo slecht niet zijn? Maar als je "citroen-cake" ingeeft op google, word je overspoelt door receptjes en natuurlijk kan ik dan weer niet kiezen. Och ja, dan kies is niet en voeg ik gewoon wat dingen samen die me wel iets lijken. En dit is waarmee ik het ga proberen:

•  200g boter (liefst op kamertemperatuur, dat werkt wat makkelijker)
• 170g fijne suiker
• 3 eieren
• 200g zelfrijzende bloem
• 85g bloem
• zeste van 1 mandarijn
• sap van 2 mandarijnen
• 2el fijne suiker
• boter + bloem voor het invetten van de vorm

De gekneusde zeste

Deze ingrediënten ga ik me eerst maar eens bij elkaar zoeken en wat blijkt: ik heb nog precies genoeg boter en er mag ook geen eitje kapot vallen, want dan heb ik geen mandarijntjes-cake vanavond! Bij het raspen van de zeste ging het echter weer heerlijk mis, een echte knoeiboel zoals het Lynn behoort. Ik heb enkel zo'n grote rasp, je kent ze wel: de "Idealisk" van Ikea. Nou, zo idealisk was 'm niet! De zeste hing overal in de rasp, maar ik kreeg 'm er niet meer uit zonder ook mijn eigen velletje te raspen. Jammer, maar ja, dan doe ik het wel met een beetje minder schilletjes en zal ik extra hard knijpen om er wat meer sap uit te krijgen!!!


 
En dit is hoe ik het ga fabriceren:

• Verwarm je over voor op 175 graden.
• Klop de suiker en de boter tot een romige massa en doe er de zeste bij.
• Klop er (1 voor 1) de eieren door.
• Roer de bloem erdoor (ik moest hier wel serieus roeren!).
• Voeg het sap toe.
• Beboter je bakblik en bestrooi met wat bloem (tenzij je een siliconen vorm gebruikt uiteraard).
• Doe het goedje in de vorm, strooi er de 2el suiker over en zet voor een uurtje in de oven.
• Controleer na 45min eens met een breinaald of een satéprikker of deze er droog uitkomt: zo ja, haal de cake er dan maar uit. Zo nee, laat dan nog maar even staan.
• Laat de cake afkoelen in het bakblik alvorens hem eruit te halen! 

Wangle/tangle in my kitchen!

Let's do this!

Klaar voor de oven...

Zo gezegd, zo gedaan... Maar wat was het een dikke brij: een zware, logge homp! Moet eerlijk bekennen dat ik die cake niet echt met een gerust hart in de over heb geschoven. Maar ik heb wel een kleine training van de armspieren gehad, want die bloem erdoor spatelen was niet bepaald een vlot werkje. Na 45min was mijn satéstokje toch nog erg nat, dus ik heb hem er vlot 60 minuten in laten staan. Eigenlijk mocht hij nog wel wat meer kleur hebben, maar ik hou wel van een sappige, niet "helemaal" gare cake, dus eruit ermee. Helaas is hij niet zo goed omhoog gekomen, maar hij ziet er niet slecht uit. Daar staat ie dan, mijn zelf verzonnen mandarijnen-cake, lekker af te koelen in zijn blikje. Lekker ruiken doet ie absoluut en of die ook zo smaakt, dat vertel ik jullie zo wel!

Mandarijnen-cake in zijn blikkie.

En dan, taste-test! De cake ziet er toch wel mooi uit, ruikt lekker en als ik 'm aansnijd heeft hij een heerlijk, fijn krokant laagje (door de suiker). Hij is mooi compact, zacht, goed gaar en nog een klein beetje warm... mmmm. En ja hoor, hij smaakt zeker lekker! Beetje "vettig" door de hoeveelheid boter uiteraard, niet zo zoet als ik gedacht had (want gebruik normaal wat minder suiker), een mooie kleur... Ik mis maar 1 ding: de mandarijnensmaak! Die is er wel, maar iets te ver weg, naar mijn mening. Je proeft zeker mandarijn, dat kan ik niet ontkennen. Het is subtiel aanwezig, niet overheersend. En misschien is dat ook maar goed, want teveel is ook niet te pruimen natuurlijk. Toch mag het voor mij een tikkeltje meer zijn. Moet er wel bij zeggen dat ik nu enkel het eerste stukje geproefd heb, dus het stuk met de krokante korst aan de zijkant, het welbekende kontje. Als ik morgen een "echt" stuk ga eten en ik ontdek meer mandarijn-aroma, dan zal ik jullie dat absoluut laten weten, want daar ging het nou toch net om, niet?

Op de rooster gelegd...

En (gedeeltelijk) goedgekeurd!